| تبليغات | X |
چگونه می توان اضطراب را ثبت کرد؟
چگونه می توان اضطراب را ثبت کرد؟
از چه راهی باید گذشت تا تصویر ترس را بر روی کاغذ کشید؟
شاید باور نکنید. ولی من چنین امکانی را از نزدیک دیدم. دیدم که اضطراب و ترس با هنرمندی هر چه تمامتر با قلم بر روی کاغذ نقش بسته بود.
نمایشگاه آثار نقاشی مه رو جعفری با تاخیر زیادی برگزار شد. در این نمایشگاه حدود 40 تابلو از خانم جعفری به معرض دید عموم گذاشته شده بود.
در این نمایشگاه آنچه بیش از همه خودنمایی می کرد، قابلیت و چیره دستی نقاش در تصویر واقعیت به همان صورت که هست، بود.
هنر نقاش دربست در اختیار تکنیک قرار گرفته است. او مهارت بسیار زیادی در پیاده کردن خطوط چهره از تصویر بر روی کاغذ دارد.
نقشی که از استاد جدید الاسلام بر روی دیوار نصب شده، بیش از آنچه نقاشی به نظر برسد، عکس است. مخاطب از مهارت هنرمند در می ماند. چگونه می توان با دست ـ نه با کپی، اسکن و... ـ وسعت معنای عکسی را اینچنین به جای دیگری کوچاند.
وقتی مقابل تابلوی استاد شجریان ایستاده ای، دیگر تابلو نمی بینی. عکسی است که با دوربین پیشرفته ای با مارک «مه رو جعفری» انداخته شده است.
وقتی در چشمان حسین منزوی می نگری، از تلفیق انواع رنگ ها ( مداد رنگی) برای ساخت واقعیت با روش سیاه قلم تعجب می کنی. من عادت کرده ام، سیاه قلم را با قلم سیاه ببینم. ولی این بار سیاه قلم با رنگ های دیگر دیدنی تر شده است.
درست است که تخیل در ساخت آثار حضور زیادی ندارد، ولی گویا تخیل در اختیار تکنیک و فرم قرار گرفته است تا در تبریز خودمان شاهد هنرنمایی غریب هم زبانی باشیم که بیشتر به زبان غیر مادری خود سخن می گوید. تا غربتش را اصیل تر جلوه دهد. و زیبایی هنر خود را درست به اندازه زیبایی دخترکی نشانمان دهد که زانو در بغل، کنار ساحلی غمگین اتراق خود را به تنهایی به تماشا نشانده است.
هر چند از قبل با برخی از کارهای رنگ و روغن نفاش آشنا بودیم ولی این نمایشگاه اولین کار بزرگ خانم جعفری بود. امید است در روزهای آینده شاهد برپایی نمایشگاه های بیشتر و موفقیت های بیشتر این هنرمند زنجانی باشیم.
آیدین یارین